Masumiyet Müzesi benim yıllar önce okuduğum ve zihnimde uzun süre yer etmiş kitaplardan biriydi. Orhan Pamuk’un karakter kurma biçimi her zaman ilgimi çekmiştir. Çünkü onun hikâyelerinde insanlar çoğu zaman iyi ya da kötü olarak yazılmaz. İnsanlar çelişkileriyle, zayıflıklarıyla, bazen de kendileri bile farkında olmadıkları karanlık taraflarıyla var olur. Bu
I was raised in a house where religion existed but ownership did not. One of my parents was Muslim, the other Christian, and yet neither one tried to convert me into certainty. There were no threats about hell, no insistence on ritual discipline, no emotional blackmail disguised as devotion. I
İnsanların hayatlarında yaşadıkları zorluklardan çok, o zorlukları nasıl anlattıkları dikkatimi çekmeye başladı. Aynı olay iki farklı insanın hayatında tamamen farklı anlamlar kazanabiliyor. Biri yaşadığı şeyi bir deneyim olarak görüp yoluna devam ederken, diğeri o deneyimi yavaş yavaş kimliğinin merkezine yerleştiriyor. Zamanla şunu fark ediyorsunuz: bazı insanlar için yaşanan olay artık
İstanbul’a geldiğinde hava kapalıydı ama şehir dramatik değildi; gökyüzü ağır, kurşuni bir tül gibi Beyoğlu’nun üzerine inmişti ve ışık dar sokaklara eğik bir açıyla düşerek taşların yüzeyindeki eski izleri belirginleştiriyordu. Taksiden indiğinde bavulunun tekerlekleri kaldırımın çatlaklarına takıldı, bir an eğilip düzeltmeye çalıştı, sonra vazgeçti; bu şehirle mücadele etmek
Can we just admit something? Nobody is becoming a person anymore. Everyone is becoming a brand. And I don’t even mean influencers. I mean normal people. Regular civilians. Your cousin. Your ex. That guy from the gym who suddenly started posting “mentality” quotes after one podcast episode. Everyone is
Aristotle said we are what we repeatedly do. If excellence is a habit, then toughness had become mine. I practiced strength for so long that I stopped noticing it was practice. It felt innate. I did not know where it ended and I began. I thought the armor was me.
Modern çağın en sofistike bağımlılığı ne romantizm ne başarı ne de hazdır; modern çağın asıl bağımlılığı gerçekleşmemiş ihtimale duyulan estetik hayranlıktır. İnsanlar artık birbirlerini oldukları haliyle değil, olabilecekleri versiyonları üzerinden değerlendiriyor. Daha da dikkat çekici olanı, bu eğilim yalnızca başkalarına yönelmiyor; kişi kendi gelecekteki versiyonuna da tapıyor. Mevcut performans, mevcut
September was not about an event. It was about a realization. And realizations are more dangerous than events because once you see something clearly, you cannot unsee it. There is a point in life where you understand that the previous version of yourself is no longer accessible. Not because you
I was diagnosed with ADHD when I was five years old. Which, if you know anything about the Turkish medical system in the early 2000s, is already a minor miracle. At the time most psychologists had two possible explanations for a child with too much energy: either you were “just
Modern love feels dirty to me. Not dirty in a sexual way. Dirty in a sick psychological state. Sticky. Wet. Overexposed. Delulu, if I am being more honest. People today do not fall in love. They smear themselves onto each other. They exchange saliva, trauma, late night confessions, half healed
I once saw a woman shouting her daughter’s name in the street. The child was kneeling in the mud, shaping small cakes with her hands, laughing like the world was harmless. The mother called her back as if the ground might split open. Her voice trembled with urgency. I