Geçenlerde biri bana “ben zaten hep en kötüsünü beklerim insanlardan, hayattan… gerçekçiyim abi ben” dedi. Gülümsedim. Çünkü bu cümleyi o kadar çok duydum ki artık ezbere biliyorum devamını, birkaç tane daha aynı ton cümle, biraz daha “ben çözdüm bu işi” hali, biraz da hafif bir omuz silkip kabulleniş ve daha
Geçenlerde Alchemist'in hikâyesinde içeriğin tanıdık olduğu bir yazı gördüm; kısa süreli bir yazıydı, cevap veremedim, lakin benim de içinde olduğum bir tarikat olduğu için bahsetme ihtiyacı duydum. İçerik haftanın altı günü çalışan, işten çıkıp derslere katılan, akademik olarak planları olan ve aynı zamanda yan gelir kovalamak, hustle kovalamak
“I am a forest, and a night of dark trees: but he who is not afraid of my darkness will find banks full of roses under my cypresses.” — Friedrich Nietzsche There is something I don’t say in the way I write, and maybe this is the only place where
Masumiyet Müzesi benim yıllar önce okuduğum ve zihnimde uzun süre yer etmiş kitaplardan biriydi. Orhan Pamuk’un karakter kurma biçimi her zaman ilgimi çekmiştir. Çünkü onun hikâyelerinde insanlar çoğu zaman iyi ya da kötü olarak yazılmaz. İnsanlar çelişkileriyle, zayıflıklarıyla, bazen de kendileri bile farkında olmadıkları karanlık taraflarıyla var olur. Bu
I was raised in a house where religion existed, but no one really owned it. One of my parents was Alevi - Bektashi, the other Christian, and somehow neither of them tried to pull me fully into either side. There was no quiet fear behind belief, no pressure to choose
Son zamanlarda insanların ne yaşadığından çok, yaşadıklarını nasıl kullandıkları dikkatimi çekmeye başladı. Aynı olay iki insanın hayatında tamamen farklı sonuçlar yaratabiliyor, ama asıl fark olayda değil, olaydan sonra ne yaptıklarında ortaya çıkıyor. Biri yaşadığı şeyi alıp yoluna devam ediyor, diğeri ise o olayı bırakmıyor. Tutuyor. Çeviriyor. Tekrar anlatıyor. Sonunda da
İstanbul’a geldiğinde hava kapalıydı, fakat şehir bunu büyütmüyordu; gökyüzü kurşuni bir ağırlıkla Beyoğlu’nun üzerine inmişti ama bu ağırlık bir felaket hissi yaratmıyor, aksine her şeyi daha görünür kılıyordu. Işık dar sokaklara eğik bir açıyla düşüyor, taşların yüzeyindeki eski izleri, yılların bıraktığı o aşınmayı belirginleştiriyordu. Taksiden indiğinde bavulunun tekerlekleri
Can we admit something without pretending we’re above it? Nobody is becoming a person anymore. Everyone is becoming a brand. And I don’t mean influencers, I mean normal people. Your friends, your ex, that guy from the gym who discovered “discipline” after one podcast and suddenly speaks like
Aristotle once wrote that we are what we repeatedly do. For a long time I understood that sentence as advice about discipline. Only much later did I begin to understand that it was also a description of identity. When you practice something long enough it stops feeling like effort. It
Modern çağın en sofistike bağımlılığı ne romantizm ne başarı ne de hazdır; modern çağın asıl bağımlılığı gerçekleşmemiş ihtimale duyulan estetik hayranlıktır. İnsanlar artık birbirlerini oldukları haliyle değil, olabilecekleri versiyonları üzerinden değerlendiriyor. Daha da dikkat çekici olanı, bu eğilim yalnızca başkalarına yönelmiyor; kişi kendi gelecekteki versiyonuna da tapıyor. Mevcut performans, mevcut
“Umursamıyorum” artık bir cümle değil, bir kimlik biçimi haline geldi. Ama kimse bunu bu kadar düz söylemiyor; onun yerine daha rafine, daha kabul edilebilir versiyonlarını kullanıyoruz. Kendini korumaktan, enerjiyi yönetmekten, sınır koymaktan bahsediyoruz. Dışarıdan bakıldığında bunların hepsi sağlıklı, hatta gerekli kavramlar gibi görünüyor. Fakat bu dilin altında çalışan mekanizma çoğu
I was diagnosed with ADHD when I was five years old, which, if you know anything about the Turkish medical system in the early 2000s, is already a minor miracle. Back then most psychologists had two explanations for a child with too much energy: either you were “just hyperactive,” or